Theo Maassen fanpagina - http://www.theomaassen.net

Blanke bolster Theo Maassen

'Daar komen de nieuwe cabarettalenten', kopte Trouw vier jaar geleden boven een dubbelrecensie van de eerste avondvullende programma's van Theo Maassen en Hans Teeuwen. Gretig werden ze bestempeld tot de boegbeelden van een nieuwe generatie. Theo Maassen haalde z'n schouders er over op, maar groeide de afgelopen jaren wel uit tot een cabaretier die steevast volle zalen trekt. Zijn derde programma, Ruwe Pit, ging vorige week in premiere.

Theo Maassen (1966) had al jarenlange ervaring als stand up-comedian toen hij zijn eerste avondvullende programma schreef. In Bepaalde Dingen (1994) had hij het vooral over huiselijke onderwerpen, over kinderangsten, tv-programma's, PSV-speler Betty van Aerle en meisjes. Al tijdens dat eerste programma had hij het idee dat het risicovoller moest. Het leidde tot Neuk het
systeem (1996), een voorstelling waarin hij zich vertegenwoordiger toont van een generatie die twijfelt, maar niet weet waaraan. In interviews toonde Maassen zich intussen steeds geëngageerder. Hij liet ook weten dat zijn derde programma feller zou moeten worden. Woede zou de katalysator zijn. 'Mijn toekomstvisie,' zei hij onlangs, 'is veel zwarter dan uit mijn programma blijkt. Mijn blik op de wereld is niet leuk meer. Voor mij is het een voldongen feit dat de wereld aan geld en status letterlijk kapot gaat'. In december vorig jaar begon Maassen met de inspeelvoorstellingen, maar de twee uur materiaal die hij had geschreven beende hij al snel uit tot vijftig minuten. Te weinig voor de schouwburgen. Hij vond het zelf nog niet goed genoeg. Uiteindelijk werd de premiere uitgesteld. Vorige week was het dan toch zo ver. Het AD: 'Dankzij Maassens meedogenloze zelfkritiek is Ruwe Pit een voorstelling geworden die dit seizoen door de concurrentie nog maar moeilijk kan worden overtroffen'.

Theo Maassen is de leukste

Door René van der Velden - ED Online © Eindhovens Dagblad 1998
Eindeloos heeft hij er aan geschaafd. Nu is het klaar. In De Kleine Komedie in Amsterdam presenteerde de Eindhovense cabaretier Theo Maassen de première van zijn nieuwe programma 'Ruwe Pit'.

Hoe moeilijk zou het zijn om in je eentje een cabaretprogramma in elkaar te draaien? De ongekroonde koning van de nieuwe cabaretgeneratie Hans Teeuwen laat het bij gebrek aan tekst al voor het tweede achtereenvolgende seizoen afweten. Zijn vriend en grootste 'concurrent' Theo Maassen stelde vorig seizoen de start van 'Ruwe Pit' uit omdat hij niet tevreden was over de inhoud. De geplande honderd voorstellingen werden afgelast. Op zich is het een prijzenswaardige zet om je publiek iets te onthouden omdat het gewoon niet goed genoeg is. Maar vervolgens worden de verwachtingen nog hoger gespannen. Het resultaat mag er beslist zijn, maar stelt toch enigszins teleur. Maassen heeft zoveel geschrapt dat er nog geen anderhalf uur over blijft. Om kwart voor tien sta je weer buiten in plaats van aan de koffie tijdens een pauze. Wat je dan gezien hebt, deugt voor honderd procent. Maassen laat je onbedaarlijk genieten, lees: lachen. Verwacht geen boodschap of moraal, rode draad of verhaal, maar ga wel vooraf even naar de wc. Maassen is er (nog) niet aan toe of op uit - dat laatste is heel goed denkbaar - om zich te verbreden of te verdiepen. Hij wil ongelooflijk grof en grappig zijn en dat is hij ook. Zijn motto: er is behoefte aan, dus wie ben ik om daaraan niet te voldoen. Wat overgebleven is, zijn enkele bijzonder humoristische los van elkaar staande scènes. Maassen treedt op als stand up comedian in een krijtstreeppak. Daarnaast brengt hij weer enkele prachtige typetjes waarbij het gemakzuchtige van zijn Oostbrabantse tongval hem vergeven is. Zijn bokscoach is leuk maar zijn boven de toiletpot hangende ex-Raad-van-Elf-lid is onnavolgbaar grappig. Theo Maassen is dit seizoen de leukste.

Was het niet het jubileumjaar 1990 van Cameretten dat juryvoorzitter en cabaretgoeroe Florusse zijn notoire donderspeech gaf over het lage niveau van het festival? Niemand had gewonnen, maar er werd wel een prijs uitgereikt aan Theo Maassen, die enigszins onthutst maar geenszins uit het veld geslagen reageerde met: "Kan ik straks van iemand een lift naar Eindhoven krijgen?". Maassen maakte al na één succesvol programma de stap naar de grotere theaters. Hij is een charmante onaangepaste die met een geheel eigen logica zijn publiek omhelst en het pas aan het eind van de voorstelling weer loslaat. Maassen is niet zo hard als hij doet voorkomen, improviseert interactief met zijn publiek en doet dat in de vorm van een langdurige vrijage. Als een moderne Fons Jansen oh't hij anderhalf uur aan één stuk door als een melancholieke kwajongen. Ontwapenend maar messcherp.

Een schokkend betoog van een man die zijn ongelijk bewijst. De pers over zijn vorige show "Neuk het systeem": "Hij schreeuwt zijn wanhoop en onbehagen er niet uit, zoals bij enkele van zijn collega’s gebruikelijk is. Maar op fluisterstoon komt het des te harder aan" (De Volkskrant) en "Hij beheerst het lastige genre van de conference als vanzelf" (NRC Handelsblad). In Trouw: "De wijze waarop Maassen zij visie vormgeeft, is authentiek en getuigt van intelligentie, oprecht engagement en ook van artisticiteit".

De verrassende bijval die Theo Maassen kreeg in De Maaspoort beklemtoonde de klassieke kwaliteit van deze jonge cabaretier. Onbekend maakte hij zich bemind: hij trok meteen volle zalen. Dit jaar komt hij terug met zijn programma 'Ruwe pit' waarin hij zich een meester van de conference toont. Zijn teksten getuigen van scherpzinnigheid en eerlijk engagement.

Gezien in Het Speelhuis in Helmond en in het Theater aan de Parade in 's-Hertogenbosh (benefiet). Hij is terug met een wervelend goeie show. Naar onze mening is Theo sneller geworden de grappen volgen elkaar in een snel tempo op. de show duurt ongeveer 1,5 uur, en je zit ook 1,5 aan een stuk te lachen. De humor van Theo is af en toe aan de harde kant, maar hij verdraaid het dan zo dat de meeste mensen het toch kunnen waarderen. Vooral de twee typetjes die hij speelt zitten goed in elkaar. De mislukte bokstrainer deed ons denken aan Henk van de Tillaart (van de show neuk het systeem) maar wijkt toch voldoende af om het geloofwaardig te houden, dit typetje komt ook heel goed over op de zaal. De mislukte raad van elf lid is op ons goed overgekomen en eenieder die betrokken is bij een carnavalsvereniging zal voortaan zwijgen over dansmarietjes. Tussen de typetjes door heeft hij goed lopende teksten, waar de humor echt van af springt. Hij gaat van de hak op de tak maar toch heeft hij één regel commercie: "Jullie willen het dus krijgen jullie het ook". Desondanks dat de show een rommelige indruk geeft is het goed te volgen om dat de stukjes kort en krachtig zijn. Naar onze mening heeft hij hard op deze show moeten werken , maar dit was absoluut de moeite waard. Theo laat met deze show zien dat hij bij de nederlandse top cabareties behoort. En dat verdiend hij ook echt. Volgens de Duke City cabaret redactie moet je als fan van CABARET deze show echt gezien hebben.

Zijn timing is griezelig perfect. Zijn tempo is moordend. Hij speelt zijn publiek volledig aan gort. En toch zijn de zalen tot de laatste stoel bezet. Freek de Jonge verklaarde nog niet zo lang geleden Theo Maassen als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het hedendaagse cabaret te beschouwen. Terecht, want er zijn weinig cabaretiers die hun wanhoop en onbehagen zo goed weten te verpakken in humor. Niks bolster, niks blank, gewoon ruw met pit. “Ruwe Pit ( ) is een waterval van ijzersterke grappen die je zelden aan ziet komen, voortreffelijk gepresenteerd, ik lust er wel pap van.” (De Telegraaf).

Algemeen Dagblad 6 oktober 1998
"Maassen speelt publiek aan gort"

Voorstelling: Ruwe Pit, door Theo Maassen.
Gezien in De Kleine Komedie, Amsterdam.

Door: RUUD MEIJER

Theo Maassen valt maar meteen met de deur in huis. Volgens hem zijn het de buitenlanders die schuldig zijn aan alle ellende in de wereld. Er wonen op dit moment zes miljard mensen op deze planeet. Heef het publiek enig idee hoeveel daarvan buitenlander is? Kennelijk wel. Maassen is nog maar vijf minuten bezig en de hele Kleine Komedie ligt huilend van de lach aan zijn voeten.

Ruwe Pit is een voorstelling die moeizaam tot stand is gekomen. Vlak voor de uitgestelde première aan het eind van het vorig seizoen smeet Maassen bijna de helft van zijn materiaal de prullenbak in en was daardoor genoodzaakt om de nieuwe premièredatum over de zomervakantie heen te tillen. Achteraf een wijs besluit. Dankzij Maassens meedogenloze zelfkritiek is Ruwe Pit een voorstelling geworden die dit seizoen door de concurrentie nog maar moeilijk kan worden overtroffen. Opvallend is dat Maassen vergeleken met zijn vorige show Neuk het Systeem zijn terrein heeft verlegd van cabaret naar stand-up comedy. Een verstandige keus want Maassen is een ‘standupper’ die zijn weerga niet kent.

Het is fascinerend te zien hoé goed de Eindhovenaar zijn vak beheerst. Hij wekt de indruk dat hij bij iedere zin iedereen in de zaal even persoonlijk aankijkt. Zijn tempo is moordend. Wat dat betreft speelt hij zijn publiek volledig aan gort. Toch krijgt iedere grap precies díe ruimte die hij nodig heeft. De wereld volgens Theo Maassen draait om het volgende zinnetje. Er is behoefte aan, dus wie zijn wij dan om daar niet aan te voldoen. Met die simpele frase valt alles goed te praten. Kolonialisme, de stompzinnigheid van de televisie, (kinder)porno en ga zo maar door. En iedereen pikt alles maar. Wat dat betreft is ‘niemand slim genoeg om zijn eigen domheid te begrijpen.’ Maassen speelt Ruwe Pit met heel zijn lijf. Onder een grote mond krioelen lange armen en benen en plukken enorme handen met dwingende vingers. Uit die grote mond komen de meest verschrikkelijke uitspraken. Kinderen ziet hij als een hardnekkige geslachtsziekte. En bestaat zinloos geweld eigenlijk wel? Als ik me kut voel, en ik sla iemand volledig inelkaar, en ik voel me daarna een stuk beter, is dat geweld dan zinloos? Om alle gitzwarte grappen weer enigszins in perspectief te plaatsen, eindigt Maassen met de klassieker Haal het doek maar op. Daarin zingt hij dat het ‘allemaal maar illusie is’. Wim Sonneveld zong het nummer in zijn eerste onemanshow. Het is alsof Theo Maassen wil laten zien dat hij, ondanks de grote verschillen, wel degelijk in de rijke Nederlandse kleinkunsttraditie thuishoort.

bron: Algemeen Dagblad / http://www.grunfeld.nl

Ruwe Pit

Theo Maassen behoort tot de kopgroep van de lichting jongere cabaretiers, en is daarin wat mij betreft zelfs haantje de voorste. Ook z’n nieuwste programma, ‘Ruwe Pit’, is weer van een heel best soort: een waterval van ijzersterke grappen die je zelden aan ziet komen, voortreffelijk gepresenteerd, ik lust er wel pap van.

Zelfs als hij dingen bij de kop neemt die al honderd keer eerder zijn gedaan, blijft Maassen scoren. Horden collega’s namen vóór hem de televisiereclame op de korrel, en een nieuwe invalshoek heeft ook hij natuurlijk niet bij de hand. Maar de Eindhovenaar springt er zo ontwapenend en fris tegenaan, dat hij er toch weer een opperbest nummer van maak. Dat doet hij zelfs met z’n niet aflatende stroom seksgrappen. Ik ben niet erg dol op het genre, maar als ook Maassen uitpakt met platheden doet hij dat zo geestig en verrassend dat ik me gewonnen moet geven. Daarin is hij trouwens toch een meester: vreselijkheden beweren waarvan we met z’n allen hebben afgesproken dat ze niet door de beugel kunnen en absoluut niet gezegd mogen worden. Over vrouwen bijvoorbeeld en mensen in arme landen. Ik geef liever nooit voorbeelden want die slaan op papier onherroepelijk dood en bovendien ontlenen ze hun kracht nu eenmaal aan de manier waarop de cabaretier ze vertelt, maar ik verzeker u dat het bar en gééstig is.

Bovendien is het allemaal zó briljant verwoord, dat iedereen met enige intelligentie op z’n klompen aanvoelt dat de bewegingen van Maassen geen opinie vertegenwoordigen maar een grap. En de domoren die dat niet doorhebben? Tja, nou ja, die gaan niet naar cabaret, zullen we maar denken.

Naast z’n conferences (opnieuw cirkelend rond alledaagse thema’s, voorzien van veel voetbal en vrouwen) heeft Maassen ook nog enkele sketches in de aanbieding. Zo speelt hij een bokstrainer en een uit de raad van elf gegooide carnavalsvierder. Opnieuw: humor van niveau, ook als het onderwerp zelf dat niet is. Als volmaakte stijlbreuk gooit hij er aan het einde van z’n pauzeloze programma een parodie tegenaan op Wim Sonnevelds beroemde uitsmijter: ‘Haal het doek maar op, doe het licht maar uit’. Overrompelend komisch. Maassen zelf heeft lang getwijfeld of z’n programma al publieksrijp was. Dat is het. Als hij zelf dit vak leuk blijft vinden, kunnen we nog veel plezier aan hem beleven. .

Ruwe Pit, recensie: 1 2 3 4 5 6 7 8 9

Ruwe Pit